Szczelność okien Rosnąca liczba reklamacji szczelnych okien i obiektywne pogorszenie jakości powietrza wewnętrznego skłoniły producentów stolarki otworowej do poszukiwania rozwiązań tego problemu. Początkowo zaczęto usuwać fragmenty uszczelek w górnej części okna, następnie wprowadzono okucia pozwalające na rozszczelnianie okien i tak zwaną mikrowentylację. Usuwanie fragmentów uszczelek daje z punktu widzenia wentylacji niewielkie efekty. Bardziej skuteczne jest stosowanie mikrowentylacji. Rozwiązanie to ma jednak zasadniczą wadę. Może być skuteczne jedynie wtedy, gdy użytkownicy świadomie z niego korzystają. Powszechnie natomiast zdarza się, że klienci kupujący nowoczesne okna nie pamiętają o ich rozszczelnianiu lub wręcz nie chcą korzystać z tej możliwości.
Najskuteczniejszym sposobem zapewnienia właściwego napływu powietrza do budynku jest w tej sytuacji zastosowanie specjalnych nawiewników powietrza. Są to urządzenia, które można montować w oknie lub w ścianie zewnętrznej budynku, zapewniające określony przepływ powietrza. Wielkość tego przepływu można regulować w zależności od typu urządzenia ręcznie lub automatycznie. Niezależnie od tego ich parametry powinny być zgodne z przepisami (PN-83/B-03430) zapewniać maksymalny przepływ od 20 do 50 m3/h - jeżeli zastosowano wentylację grawitacyjną, od 15 do 30 m3/h - jeżeli zastosowano wentylację mechaniczną wywiewną.
Na polskim rynku największą popularnością cieszą się nawiewniki automatyczne. Są trzy sposoby regulacji: higrosterowanie, sterowanie różnicą ciśnień, sterowanie różnicą temperatur.
Nawiewniki montuje się w górnej części okna lub w ścianie nad oknem. Dzięki temu chłodne powietrze dostające się z zewnątrz opada na grzejnik i ogrzewa się, przez co nie pogarsza komfortu użytkowania pomieszczenia.
W nowym rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zawarto wymagania z normy 03430 dotyczące nawiewników. Określono między innymi dopuszczalną szczelność otwieranych okien i drzwi balkonowych. Okna o współczynniku infiltracji powietrza mniejszym niż 0,3 m3/(mhdaPa2/3) montowane w budynkach mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej powinny być wyposażone w nawiewniki zapewniające dopływ powietrza do celów wentylacji. Gdy brak jest nawiewników, w pomieszczeniach musi być zainstalowana wentylacja mechaniczna nawiewna.
W pozostałych wypadkach współczynnik infiltracji musi mieścić się w granicach 0,5-1,0 m3/(mhdaPa2/3). Obliczenia przeprowadzone przez znanego doktora z Politechniki Warszawskiej wykazują jednak, że nawet okna spełniające powyższy warunek nie zapewniają skutecznego doprowadzenia powietrza wentylacyjnego. W rozpatrywanym przykładowym pomieszczeniu o powierzchni 15,4 m2 i kubaturze 40 m3, przy najczęściej występujących różnicach ciśnień, okna o współczynniku a=0,5 m3/(mhdaPa2/3) powinny mieć szczeliny doprowadzające powietrze długości 65-90 m, a przy współczynniku a=1 m3/(mhdaPa2/3) długość szczelin powinna wynosić 30-45 m, aby mogły doprowadzić 20 m3 powietrza na osobę w ciągu godziny. Jak widać nie spełniają tego warunku i nie można ich traktować jako doprowadzenia powietrza wentylacyjnego.

Woda na oknach jest wynikiem dużego poziomu wilgoci w mieszaniu. Para wodna zawarta w powietrzu skrapla się na najzimniejszych przegrodach – zwykle są to okna. Wilgoć w powietrzu może być wynikiem codziennych czynności takich jak pranie, gotowanie, suszenie, czy chociażby oddychanie. Podwyższony poziom wilgoci w pomieszczeniu może wynikać również z zawilgocenia ścian lub z ich „technologicznego schnięcia”, jeśli to jest nowy budynek. Dlatego bardzo ważny jest proces wentylacji w mieszkaniach. Wymieniając ciągle powietrze w pomieszczeniu pozbywamy się nagromadzonych zanieczyszczeń (toksyn, CO2, itp.) oraz nadmiaru wilgoci. Sam wentylator (choćby najlepszy) to za mało, aby mówić o wentylacji. Wentylacja to doprowadzenie i usunięcie powietrza. Powietrze musi dostać się do pomieszczenia i musi być z niego usunięte – procesy te przebiegają równolegle. Tyle powietrza ile uda nam się wpuścić tyle też będziemy mogli usunąć. Obieg powietrza w mieszkaniu powinien wyglądać następująco: powietrze doprowadzamy do pokoi (sypialni itp.) np. poprzez nawiewniki okienne (więcej na stronie www.aereco.com.pl) – następnie przepływa ono przez całe mieszkanie do kuchni, łazienki, wc, gdzie jest usuwane kanałami wentylacyjnymi (grawitacyjnie albo przy wspomaganiu wentylatorem). Drzwi od pokoi nie mogą być zbyt szczelne a drzwi od kuchni, łazienki, wc powinny posiadać otwory w dolnej części. Ten nieprzerwany proces umożliwi usunięcie z mieszkania dwutlenku węgla, związków toksycznych oraz nadmiaru wilgoci.

powrót